wb radio Braambos | Radio Artikel
Braambos

Uitzendingen van Braambos zijn ondertiteld via teletekst 888

nav home Home wie zijn we tv radio tijdschrift e-shop contact links
 
Radio
U hebt de uitdrukking vast al wel eens horen vallen op Radio 1: "U kan nu luisteren naar een gastprogramma." Op dinsdagavond is die eer steevast voor het Braambos. Na het nieuws van 20 u.. Braambos is volgens officiële termen een 'katholieke levensbeschouwelijke uitzending'. In de praktijk vertaalt zich dat in 25 minuten radio over het reilen en zeilen van de kerk in Vlaanderen. Verlies daarbij vooral niet uit het oog dat de kerk veel meer is dan hiërarchische structuren. Maar misschien moet u gewoon eens luisteren om dat te ontdekken!
DATUM
2015
2014
2013
2012
2011
2010
2009
  27-12-2009
  25-12-2009
  20-12-2009
  13-12-2009
  06-12-2009
  29-11-2009
  22-11-2009
  15-11-2009
  08-11-2009
  02-11-2009
  01-11-2009
  25-10-2009
  18-10-2009
  11-10-2009
  04-10-2009
  27-09-2009
  20-09-2009
  Caritas en Cercle zetten honger buitenspel
  Damiaan: een lied voor de liturgie
  Het alziend oog van Freddy Sartor
  Post Gevat: Brief van Ann Verscuren aan haar auto
  Speeddaten
  13-09-2009
  06-09-2009
  30-08-2009
  23-08-2009
  16-08-2009
  14-08-2009
  09-08-2009
  02-08-2009
  26-07-2009
  19-07-2009
  12-07-2009
  05-07-2009
  28-06-2009
  21-06-2009
  14-06-2009
  06-06-2009
  31-05-2009
  24-05-2009
  21-05-2009
  17-05-2009
  10-05-2009
  03-05-2009
  26-04-2009
  19-04-2009
  12-04-2009
  10-04-2009
  05-04-2009
  29-03-2009
  22-03-2009
  15-03-2009
  08-03-2009
  01-03-2009
  22-02-2009
  15-02-2009
  08-02-2009
  01-02-2009
  25-01-2009
  18-01-2009
  11-01-2009
  04-01-2009
2008

Post Gevat: Brief van Ann Verscuren aan haar auto

Er was post uit Kopenhagen. Ann Verscuren, onze correspondente uit Denemarken, heeft beloofd ons nog regelmatig te schrijven.

Dag autootje van me
Vandaag op deze autoloze zondag mag ik toch even Boudewijn de Groot parafraseren: ach wat sta je daar stil, langs de kant van de weg. Ik maak van de gelegenheid gebruik om ook eens stil te staan bij jou.
Weet je, er was een tijd dat ik jou niet wilde. Geloof het of niet, maar ik wóu écht géén auto. De voornaamste reden was dat ik een heilige schrik had - nog steeds eigenlijk - van machines die tot leven lijken te komen op het moment dat je een knop indrukt of een sleutel omdraait. Cd-spelers, wasmachines, afwasmachines, computers. Brrrr. Zo'n ding begint dan te zoemen, te ronken, te draaien of te knipperen en kan naar mijn gevoel ook altijd ontploffen. Eerlijk gezegd was ik ook bang - nog steeds eigenlijk - dat ik, óf jij, óf wij samen, een kind dood zouden rijden. Het begrip schuld zegt jou waarschijnlijk niets, maar mij des te meer. Hoe onschuldig jij er ook uitziet, mijn beste autootje, toch schuilt er ook een moordenaar in je. Dat is pas Brrrrr.
Je hebt dus lang op me moeten wachten. Jarenlang doorkruiste ik als bezinningsbegeleidster heel Vlaanderen met behulp van bus, trein, tram én mijn voeten. Tot ik jou - tweedehands en wel - aarzelend in mijn leven toeliet en me al gauw aan jou, stuk metaal dat je toch maar bent, ging hechten. Ik hing een pluchen aap aan de achteruitkijkspiegel en verraste je met mijn lievelingscassetjes. Ik werd blij van je ronken en snorren, maar kende ook je kuren bij het starten. Je werd mijn persoonlijke bezinningsruimte op weg van en naar het werk. Je kreeg een klopje als we een queeste tot een goed eind hadden gebracht. Ik gaf je zelfs een naam. Als dat geen teken van verliefheid was.
Ondertussen, mijn beste autootje, sta jij stil. Al langer dan vandaag. Ik ben immers verhuisd naar een ander land terwijl jij de wacht houdt in België. En sorry dat ik het je nu zo recht in je koplampen slinger, maar ik ben opnieuw verliefd geworden. Ja, op de bussen, metro's en stadstreinen hier in Kopenhagen die hun werk echt keigoed doen. Busje gaat omlaag als er een kinderwagen of rolstoel in moet. Metrootje rijdt om de 3 minuten tijdens de spits, en ook 's nachts kan je op 'em rekenen. Treintje heeft heelder wagons ingericht met fietsrekken. Ik kan mijn geluk niet op.
Toch heb ik vandaag een droom voor jou en je vriendjes. Dat jullie mógen stil staan, langs de kant van de weg. Dat het licht op rood staat voor moordend en giftig verkeer. Dat de pleinen en de straten leeg zijn, zodat onze moslimbroeders en zusters lange tafels kunnen neerzetten om het einde van de ramadan te vieren. Dat iedereen met en zonder hoofddoek ook kan en wil aanschuiven. Dat jij en al je vriendjes op deze zondag-rustdag dan even knipperen, omdat jullie zien dat het goed is. Dán wordt het morgen misschien écht een dag van de vrede.

Een hartelijk klopje van je Ann

step 6